🟥⬛🟥 ৰাতি গভীৰ। বনী ইছৰাইলৰ এখন জনপদ। চাৰিওফালে নীৰৱতা। কেৱল এজন মানুহ সজাগ। চকুত অশ্ৰু, ওঁঠত দোআ, অন্তৰত কেৱল আল্লাহৰ প্ৰতি গভীৰ নিবেদন।
মানুহজনৰ নাম বলআম বাউৰা।
মানুহে কয়, তেওঁ ইমানেই নেককাৰ বান্দা আছিল যে, আল্লাহৰ ওচৰত কৰা তেওঁৰ দোআ সহজেই কবুল হৈছিল। দূৰ-দূৰণিৰ মানুহেও তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি দোআ বিচাৰিছিল।
কিন্তু…
এজন মহান আবিদৰ জীৱন কেনেকৈ মূহুৰ্ততে ধ্বংস হ’ব পাৰে, সেই শিক্ষাই লুকাই আছে এই কাহিনীটোত।
এদিন তেওঁৰ পত্নীয়ে হাঁহিমুখে ক’লে,
“আপুনি মোৰ বাবে এটা দোআ কৰক। মই পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুন্দৰী মহিলা হ’ব বিচাৰোঁ।”
বলআম প্ৰথমে নীৰৱে থাকিল। দুনিয়াৰ সৌন্দৰ্য যে পৰীক্ষাও হ’ব পাৰে, তেওঁ বুজিছিল। কিন্তু পত্নীৰ বাৰে বাৰে অনুৰোধত অৱশেষত হাত উঠালে।
“হে আল্লাহ! যদি ইয়াত কল্যাণ থাকে, তেন্তে তাইক অতুলনীয় সৌন্দৰ্য দান কৰক।”
আল্লাহে তেওঁৰ দোআ কবুল কৰিলে।
কেইদিনমানৰ ভিতৰতে তাইৰ ৰূপ-লাৱণ্য দেখি সকলো আচৰিত হৈ গ’ল। মানুহে তাইৰ সৌন্দৰ্যৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে।
কিন্তু…
যি সৌন্দৰ্য আল্লাহৰ নিয়ামত আছিল, সেয়াই তাইৰ অন্তৰত অহংকাৰ জন্মালে।
এদিন তাই স্বামীলৈ চাই ক’লে,
“তোমাৰ দৰে মানুহৰ লগত মোৰ জীৱন কিয় কটাব লাগে?”
বলআমৰ বুকুখন কঁপি উঠিল। যাৰ বাবে দোআ কৰিছিল, সেই মানুহজনীয়েই এতিয়া তেওঁক তুচ্ছজ্ঞান কৰিছে।
অনেক বুজাই কোৱাৰ পাছতো কোনো লাভ নহ’ল।
শেষত দুখত, ক্ষোভত আৰু অপমানত তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত দোআ কৰিলে,
“হে আল্লাহ! যদি তাই এই অহংকাৰ এৰি নিদিয়ে, তেন্তে তাইক কুকুৰৰ দৰে কৰি দিয়ক।”
কাহিনীৰ বৰ্ণনা অনুসৰি, সেই দোআও কবুল হ’ল।
এতিয়া ঘৰখনত মানুহ নহয়, এটা কুকুৰ সদৃশ জীৱৰ দৰেহে আছে।
সন্তানবোৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে পিতাকৰ ওচৰত আহি কাতৰ কণ্ঠেৰে ক’লে,
“আব্বা…
মানুহে আমাক কুকুৰৰ সন্তান বুলি উপহাস কৰিছে। আমাৰ আম্মাক আগৰ দৰে কৰি দিয়ক।”
সন্তানৰ কান্দোনে পিতৃৰ হৃদয় গলি গ’ল।
তেওঁ পুনৰ হাত উঠাই ক’লে,
“হে আল্লাহ! তাইক পুনৰ মানুহ কৰি দিয়ক।”
আল্লাহে এই তৃতীয় দোআও কবুল কৰি ল’লে।
এইদৰে বলআম বাউৰাৰ তিনিটা দোআ একেৰাহে কবুল হ’ল।
কিন্তু কাহিনীৰ আচল শিক্ষা ইয়াতেই শেষ নহয়।
সময় বাগৰিল। পৃথিৱীৰ মোহ, ধন-সম্পদৰ লোভ আৰু কু-সংগই ধীৰে ধীৰে বলআমক সত্যৰ পথৰ পৰা আঁতৰাই ল’লে। যিজন মানুহৰ দোআ কবুল হৈছিল, সেইজনেই শেষত আল্লাহৰ আনুগত্য এৰি দুনিয়াৰ পিছত দৌৰিবলৈ ধৰিলে।
এই কাৰণেই বহু তাফছীৰবিদ সকলে কয় যে, কোৰ-আনৰ ছুৰা আল-আ’ৰাফত উল্লেখ থকা সেই ব্যক্তিজনৰ সৈতে বলআম বাউৰাৰ কাহিনীৰ মিল আছে—যিজনে আল্লাহৰ নিদৰ্শন লাভ কৰাৰ পিছতো সেয়া এৰি দিলে আৰু নিজৰ কামনাৰ অনুসৰণ কৰিলে।
✅ উক্ত কাহিনীটোৱে আমাক কি শিকালে।
▪️কেৱল অলৌকিক মৰ্যাদা বা দোআ কবুল হোৱাই সফলতাৰ নিশ্চয়তা নহয়।
▪️অহংকাৰ, দুনিয়াৰ লোভ আৰু কু-সংগই এজন নেককাৰ মানুহকো ধ্বংস কৰিব পাৰে।
▪️জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তলৈকে ঈমান আৰু সত্যৰ ওপৰত অটল থকাটোৱেই প্ৰকৃত সফলতা।
গুৰুত্বপূৰ্ণ টোকাঃ এই কাহিনী চহীহ হাদীছত প্ৰমাণিত নহয়। ই তাফছীৰৰ কিছুমান গ্ৰন্থত উল্লেখিত ইছৰাইলিয়্যাতধৰ্মী বৰ্ণনা। সেয়েহে ইয়াক নিশ্চিত ঐতিহাসিক ঘটনা বুলি নহয়, বৰং শিক্ষা লাভৰ উদ্দেশ্যে উল্লেখ কৰা বৰ্ণনা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা উচিত।
সংগ্ৰাহকঃ বায়েজীদ বোস্তামী