⬛🟥⬛ মোৰ নাম হামজা। মোৰ বয়স মাত্ৰ ন বছৰ। মই আফগানিস্তানৰ কাবুল চহৰৰ উপকণ্ঠৰ এখন সৰু গাঁৱত বসবাস কৰো। আমাৰ গাঁৱৰ মাজত থকা ইমামে আলী মছজিদখনেই মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় ঠাই। প্ৰতিদিনে ফজৰৰ নামাজৰ পিছতেই মই পবিত্ৰ কোৰ-আন খনক বুকুত সাৱটি লৈ মক্তবলৈ যাওঁ।
মোৰ সপোন—এদিন মই হাফিজে কোৰ-আন হ’ম।সেই সময়ত আমাৰ দেশত বহু বছৰ ধৰি যুদ্ধ চলি আছিল। ডাঙৰ মানুহে কৈছিল, এই যুদ্ধৰ বয়স মোৰ বয়সতকৈও বহু গুণ বেছি। চৌদিশে বন্দুকৰ শব্দ, আকাশত হেলিকপ্টাৰৰ গৰ্জন আৰু বিস্ফোৰণৰ শব্দ আমাৰ বাবে দৈনন্দিন জীৱনৰ অংশ হৈ পৰিছিল।
তাৰিখটো আছিল ৩০ আগষ্ট, ২০২১, সোমবাৰ।
সেইদিনাও আন দিনৰ দৰেই মই মছজিদত উপস্থিত হৈছিলোঁ। মৌলৱী চাহাবে আমাক কোৰ-আন সুমধুৰ তিলাৱত শিকাই আছিল।
হঠাতে বাহিৰত বহু গাড়ীৰ শব্দ শুনা গ’ল। মুহূৰ্ততে মছজিদৰ ভিতৰৰ পৰিৱেশ সলনি হৈ গ’ল। “মই মছজিদৰ বাহিৰলৈ চাই দেখিলোঁ—মৰুভূমিৰ ৰঙৰ কেমোফ্লাজ ইউনিফৰ্ম পিন্ধা, মূৰত বেলিষ্টিক হেলমেট, চকুত সুৰক্ষামূলক গাগলছ, গাত বুলেটপ্ৰুফ জেকেট, হাতত আধুনিক ৰাইফল আৰু যোগাযোগৰ ৰেডিঅ’ লৈ কিছুমান সশস্ত্ৰ সৈন্যই মছজিদখনৰ চাৰিওফালে ঘেৰি ধৰিছে।
তেওঁলোকৰ মুখমণ্ডল গম্ভীৰ, আৰু পৰিৱেশটো মুহূৰ্ততে আতংকময় হৈ পৰিল।”মোৰ হাত-ভৰি কঁপিবলৈ ধৰিলে, আৰু বুকুৰ ধপধপনিয়ে মোক আৰু অধিক ভয় খুৱাই তুলিলে।মই ভয়ত কঁপি কঁপি মৌলৱী চাহাবৰ কাষলৈ আগবাঢ়িলোঁ। চকুত পানী, কণ্ঠ কঁপি আছিল।
মই কঁপি থকা মাতত সুধিলোঁ“হুজুৰ… তেওঁলোকে আমাক মাৰি পেলাব নেকি?
আমি এতিয়া কি কৰিম?”মৌলৱী চাহাবে মোৰ মূৰত স্নেহেৰে হাত বুলাই মিচিকিয়াই ক’লে,“হামজা, ভয় নকৰিবা। যেতিয়া পৃথিৱীৰ সকলো দুৱাৰ বন্ধ হৈ যায়, তেতিয়াও আল্লাহৰ ৰহমতৰ দুৱাৰ কেতিয়াও বন্ধ নহয়।
মনত ৰাখিবা, সকলোতকৈ ডাঙৰ আশ্ৰয় কেৱল আল্লাহ। আহাঁ, আমি সকলোৱে একেলগে আন্তৰিকতাৰে তেওঁৰ ওচৰত দোৱা কৰোঁ। নিশ্চয় তেওঁ আমাৰ কান্দোন শুনিব।”
আমি সকলো শিশুৱে কঁপি থকা হাতখন আকাশৰ ফালে তুলি ধৰিলো। “হে আল্লাহ! আমি নিষ্পাপ। আমাৰ কোনো দোষ নাই। আপুনিয়ে আমাক ৰক্ষা কৰক। আপোনাৰ বাহিৰে আমাৰ কোনো সহায়কাৰী নাই।”মইও দুয়োখন চকু জোৰকৈ মুদি দোৱাত লীন হৈ গ’লোঁ। ভয়ত মোৰ বুকুখন থৰথৰকৈ কঁপি আছিল, কিন্তু হৃদয়ৰ গভীৰতাত এক অটল বিশ্বাস জাগি উঠিল—যিজন খোদাই মুছাৰ আহ্বানক সহাঁৰি জনায় সাগৰক দুটা ভাগত ভাগ কৰি বনী ইছৰাইলক উদ্ধাৰ কৰিছিল, নবী ইব্ৰাহীমৰ বাবে অগ্নিকুণ্ডক শীতল কৰিছিল আৰু অসহায় বান্দাৰ আহ্বান শুনিছিল, তেৱেই নিশ্চয় আমাৰ এই নিষ্পাপৰ দোৱাও শুনিব।
হঠাতে মছজিদৰ ওপৰত এক উজ্জ্বল পোহৰ বিয়পি পৰিল। মই আচৰিত হৈ ওপৰলৈ চালো। যেন মুহূৰ্ততে সমগ্ৰ চৌহদটো নীৰৱ হৈ গ’ল। চৰাইৰ কিচিৰ-মিচিৰ স্তব্ধ, বতাহৰ সোঁ-সোঁ শব্দও যেন থমকি ৰ’ল। মোৰ চকুৱে সেই পোহৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিব নোৱাৰিলে। বুকুত ভয় আছিল, কিন্তু সেই ভয়ৰ মাজতে এক নেদেখা শান্তিৰ অনুভূতিও বিৰাজ কৰিছিল। মোৰ কাষত বহি থকা আন শিশুবোৰো বিস্ময়ভৰা চকুৰে একেথৰে আকাশলৈ চাই আছিল।
সেই উজ্জ্বল পোহৰৰ মাজত বগা পোছাক পিন্ধা বাৰজন ৰহস্যময় ব্যক্তি মছজিদৰ ওপৰ মহলৰ পৰা ধীৰে ধীৰে মছজিদৰ চৌহদত আবিৰ্ভাৱ হ’ল। তেওঁলোকৰ মুখমণ্ডলত আছিল অপূৰ্ব প্ৰশান্তি, কিন্তু উপস্থিতিত এনে এক গাম্ভীৰ্য আছিল যে সমগ্ৰ পৰিৱেশটো মুহূৰ্ততে নিস্তব্ধ হৈ পৰিল।মছজিদখন ঘেৰি থকা সৈন্যসকল হঠাতে স্তব্ধ হৈ গ’ল। কিছুমানে বিস্ময়ত এপা-দুপা পিছ হুহকি গ’ল। কিছুমানৰ হাতত ধৰা অস্ত্ৰ লাহে লাহে তললৈ নামি পৰিল। তেওঁলোক ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাই যেন বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল—আচলতে তেওঁলোকে কি দেখিছে? তেওঁলোকৰ মুখত ভয়, বিস্ময় আৰু সংশয় একেলগে স্পষ্ট হৈ উঠিছিল।
সেই নীৰৱ মুহূৰ্তত কেৱল শিশুসকলৰ দোৱাৰ ক্ষীণ ধ্বনিহে মছজিদৰ চৌহদত প্ৰতিধ্বনিত হৈ আছিল।মই দেখিলোঁ, সৈন্যসকলৰ মাজৰ এজন জ্যেষ্ঠ বিষয়াই কিছু সময় নীৰৱে আকাশলৈ চাই ৰ’ল। তেওঁৰ মুখৰ কঠোৰ ভাবটো যেন মুহূৰ্ততে সলনি হৈ গ’ল। গভীৰ নিশ্বাস এটা এৰি তেওঁ লাহেকৈ নিজৰ সহকৰ্মীসকললৈ চাই ক’লে—“এনে দৃঢ় বিশ্বাস আৰু অটল মনোবলক কেৱল অস্ত্ৰৰে জয় কৰিব নোৱাৰি…।”
কিছুসময়ৰ পিছত বাহিৰৰ সকলো শব্দ স্তব্ধ হৈ গ’ল। আমি পুনৰ কোৰ-আনৰ তিলাৱত আৰম্ভ কৰিলোঁ।পিছত শুনিলোঁ, সেইদিনাই কাবুল বিমানবন্দৰৰ পৰা শেষ আমেৰিকান সামৰিক বিমান উৰা মাৰিছিল। ডাঙৰসকলে কৈছিল— আফগানিস্তানত আজি বিশ বছৰৰ যুদ্ধৰ অৱসান ঘটিল।আজিও যেতিয়া সেই দিনটোৰ কথা মনত পৰে, মোৰ গাটো শিহৰি উঠে। মই এতিয়াও ভাবোঁ—সেই মুহূৰ্তত আচলতে মই কি দেখিছিলোঁ? মোৰ অন্তৰে কেৱল এটা কথাই কয়—সেয়া আছিল মহান আল্লাহৰ মদদ।
সেই দিনা মই বুজিছিলোঁ, যেতিয়া সকলো দুৱাৰ বন্ধ হৈ যায়, তেতিয়াও আল্লাহৰ ৰহমতৰ দুৱাৰ কেতিয়াও বন্ধ নহয়।সেইদিনাৰ অভিজ্ঞতাৰ বাবেই মই আবেগেৰে কওঁ—”আফগানিস্তানত মই যেন আল্লাহৰ কুদৰত আৰু গয়েবী মদদৰ নিদৰ্শন দেখিছিলোঁ।”
মানুহে হয়তো এই কথাক চমুকৈ কয়—”আফগানিস্তানত মই আল্লাহক দেখিছোঁ।” কিন্তু মূল অৰ্থ আল্লাহক দেখা নহয়; মই তেওঁৰ কুদৰৎ, ৰহমত আৰু গয়েবী মদদৰ স্পষ্ট নিদৰ্শন অনুভৱ কৰিছিলোঁ।
◾ কাহিনীটোৰ পৰা আমি কি শিকিলো।
✅ বিপদ যিমানেই ডাঙৰ নহওক, আল্লাহৰ ওপৰত ভৰসা কেতিয়াও হেৰুৱাব নালাগে।
✅ আন্তৰিক অন্তৰে কৰা দোৱা মুমিনৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ।
✅ নিষ্পাপ শিশুৰ অন্তৰৰ আহ্বান আৰু কান্দোন আল্লাহে নিশ্চয় শুনে—এই বিশ্বাস মুমিনৰ হৃদয়ত শক্তি দিয়ে।
✅ যেতিয়া মানুহৰ সকলো উপায় শেষ হৈ যায়, তেতিয়াও আল্লাহৰ ৰহমতৰ দুৱাৰ কেতিয়াও বন্ধ নহয়।
সংগ্ৰাহক বায়েজীদ বোস্তামী।
